Hersenspinsels | Grote denker, kleine doener

Ik ben Veerle en ik ben een grote denker en een kleiner doener. Iets wat heel frustrerend kan zijn (, maar niet is). Ik bedenk de gekste meest ambitieuze dingen, maar eerlijk gezegd komt er nooit wat van terecht.

Ik besefte laatst dat ik een grote denker ben en een kleine doener en dat ik dat absoluut niet frustrerend vind. Twee weken terug kwam ik met het idee om mijn hele 18e levensjaar te gaan filmen. Een week later vond ik dat al niet meer interessant. Ik ben wispelturig. Ik kan de ene dag heel enthousiast over iets zijn, maar de volgende dag heb ik er totaal geen zin meer in en heb ik er geen ‘energie’ meer voor..  Apart, want als anderen met zulke plannen komen ben ik super enthousiast en blijf ik dat ook. Ik bewonder mensen die elke kans aangrijpen. Jongeren met eigen bedrijfjes naast hun studie en in 3 commissies zitten; van zulke mensen word ik vrolijk en krijg ik energie. Ik besef dat ik zelf ook zo iemand zou kunnen zijn, maar toch onderneem ik geen actie op dat gebied. Niet omdat ik daar te lui voor ben maar misschien omdat ik denk dat ik dat beter aan mijn nog ambitieuzere medemens kan overlaten.

Ambitieus is misschien ook een beetje een abstract begrip. Ben ik met mijn studie, wekelijkse toneel repetities, mijn bijbaantje, mijn liefde voor fotografie, mijn blog en mijn (verwaarloosde) sportschool abonnement een ambitieus iemand? Op één of andere manier vind ik het eervol wanneer je als ambitieus wordt gekenmerkt. Ik kijk stiekem dan ook wel een beetje op tegen ‘ambitieuze’ mensen.

Daarnaast wordt ‘ambitieus zijn’ steeds moeilijker. Jongeren ga steeds meer doen/ondernemen en het lijkt wel of elke generatie steeds meer hooi op zijn vork neemt. Drie baantjes, 9 hobby’s, 10 sociale aangelegenheden per week. Ik overdrijf, maar je snapt mijn punt..

Kunnen we het begrip ambitieus minder abstract maken? of is dat onbegonnen werk? Wat houdt ambitieus zijn (nog) in?

Veer

Hersenspinsels | De vluchtelingenkwestie

Ik snap dat je nu denkt: ‘niet alweer’,want laten we eerlijk zijn de vluchtelingendiscussie is enigszins vermoeiend geworden. Twee partijen die recht tegenover elkaar staan en het niet eens gaan worden. Het is een eindeloze discussie over normen en waarden. Ik wil dan ook geen discussie aanwakkeren. Natuurlijk mag je een andere mening hebben, die mening mag je ook zeker delen in de reacties, maar ik ga hier verder niet op in. Ik wil alleen mijn hart luchten.

Begin september ben ik mij eigenlijk pas echt bezig gaan houden met de vluchtelingenkwestie. Ik zat in de trein en las artikel in de Metro over de vluchtelingenstroom en wat Nederlanders daar allemaal wel niet van vinden. Ik las citaten als: “sluit de grenzen voordat het te laat is”, “Alleen maar gelukzoekers” en “Nederland zit straks vol criminelen, bedankt Rutte”.  Op dat moment verloor ik al mijn respect en begrip voor een aantal van mijn landgenoten.

Ik postte een facebook status maar daarin het volgende bericht: 
Elk mens is geboren op deze aarde om hier te leven. Wat of wie geeft Europa het recht om dat te verbieden”.
 
Niet iedereen begreep dit  en dit was het begin van een hele lange, eindeloze en vermoeiende discussie. Wat ik met het bericht hierboven bedoel is wanneer je naar de wereld kijkt, zonder alle regels erbij te betrekken. Dan kan niemand de wereld of plekken op de wereld toe-eigenen, Dan is de wereld toch echt van iedereen . Grenzen zijn eigenlijk denkbeeldige ‘objecten’ bedacht door de mens. Dus waarom mag een mens dan voor een ander mens bepalen waar iemand moet wonen op de wereld? 
Ik snap dat mijn kijk hierboven te simpel is en dat de boel allemaal veel ingewikkelder ligt. Wij mensen, hebben ‘de boel’ ingewikkeld gemaakt. Door grenzen waarde te geven en mensen autoritaire macht te geven. Ik weet dat het nodig is, maar misbruiken is wat anders.
Wat mij wel boos maakt is dat deze hele kwestie totaal uit zijn context getrokken wordt. Jongeren  en ook zeker VOLWASSENEN bekladden opvanghuizen met haatdragende teksten zonder zich maar enigszins te verdiepen in de vluchtelingenkwestie. Mensen worden barbaars. Er worden voorlichtingsavonden binnengevallen, niet om te luisteren, maar om te schreeuwen en liederen te zingen alsof er een voetbalwedstrijd  wordt bijgewoond?! Woordvoerders en burgemeesters kunnen de voorlichtingszalen niet verlaten zonder dat ze aangevallen worden.. Sorry hoor, maar waar zijn de normen en waarden gebleven? Schaam je je niet dat je je als een beest gedraagt? Ik schaam me wel voor jullie. Ik kan de fragmenten op het journaal amper aanzien.
Gisteren liet het journaal fragmenten zien over de rellen in Duitsland zien. Het was een tijdje stil op de bank totdat mijn moeder zei: “Dit loop uit de hand. Dit gaat overwaaien naar Nederland. Het is alleen nog maar kwestie van tijd” Het is alleen een kwestie van tijd… Ik weet dat het waar is en het maakt me lichtelijk angstig, want tussen wie is dit conflict nou eigenlijk? tussen de Kamerleden? Tussen de linkse bevolking en de rechtse bevolking? Tussen de regering en de bevolking? Tussen de vluchtelingen en bevolking? Ik heb weet het echt niet meer. Kunnen we dit nog wel een ‘vluchtelingen’ kwestie noemen?
En terwijl hier iedereen druk is met het verzinnen van redenen waarom de grenzen vooral dicht moeten. Worden en er gezinnen uitgemoord, verdrinken er mensen en proberen doodsbange mensen Europa door de komen. Dit is de problematiek waar iedereen zich druk om zou moeten maken. Hoe kunnen we samen, met samen bedoel ik Europa, deze mensen opvangen en hun veiligheid bieden. Hoe kunnen we deze situatie oplossen en de zorg voor elkaar en anderen goed verdelen.
 Het ‘geluk’ en de welvaart is niet ONS geluk en ONZE welvaart. We hebben het recht niet om dit te toe-eigenen. 

Lieve Nederlanders,

Laten we het vredig houden en dit op volwassen manier oplossen. Laten we ons gedragen als een welopgevoede bevolking.

Veerle van de Laar