Hersenspinsels | Grote denker, kleine doener

Ik ben Veerle en ik ben een grote denker en een kleiner doener. Iets wat heel frustrerend kan zijn (, maar niet is). Ik bedenk de gekste meest ambitieuze dingen, maar eerlijk gezegd komt er nooit wat van terecht.

Ik besefte laatst dat ik een grote denker ben en een kleine doener en dat ik dat absoluut niet frustrerend vind. Twee weken terug kwam ik met het idee om mijn hele 18e levensjaar te gaan filmen. Een week later vond ik dat al niet meer interessant. Ik ben wispelturig. Ik kan de ene dag heel enthousiast over iets zijn, maar de volgende dag heb ik er totaal geen zin meer in en heb ik er geen ‘energie’ meer voor..  Apart, want als anderen met zulke plannen komen ben ik super enthousiast en blijf ik dat ook. Ik bewonder mensen die elke kans aangrijpen. Jongeren met eigen bedrijfjes naast hun studie en in 3 commissies zitten; van zulke mensen word ik vrolijk en krijg ik energie. Ik besef dat ik zelf ook zo iemand zou kunnen zijn, maar toch onderneem ik geen actie op dat gebied. Niet omdat ik daar te lui voor ben maar misschien omdat ik denk dat ik dat beter aan mijn nog ambitieuzere medemens kan overlaten.

Ambitieus is misschien ook een beetje een abstract begrip. Ben ik met mijn studie, wekelijkse toneel repetities, mijn bijbaantje, mijn liefde voor fotografie, mijn blog en mijn (verwaarloosde) sportschool abonnement een ambitieus iemand? Op één of andere manier vind ik het eervol wanneer je als ambitieus wordt gekenmerkt. Ik kijk stiekem dan ook wel een beetje op tegen ‘ambitieuze’ mensen.

Daarnaast wordt ‘ambitieus zijn’ steeds moeilijker. Jongeren ga steeds meer doen/ondernemen en het lijkt wel of elke generatie steeds meer hooi op zijn vork neemt. Drie baantjes, 9 hobby’s, 10 sociale aangelegenheden per week. Ik overdrijf, maar je snapt mijn punt..

Kunnen we het begrip ambitieus minder abstract maken? of is dat onbegonnen werk? Wat houdt ambitieus zijn (nog) in?

Veer