van mij, voor jou | een brief aan mijn opa

*schoolwerk*

Negentien jaar loop ik rond op deze aardbol en pak hem beet een jaar geleden is mijn moeder wees geworden. Mij vader was dit al een tijd. Dat mijn ouders alle twee wees zijn, betekent voor mij dat ik op mijn 18e opa- en omaloos ben geworden. Gek dat daar geen duidelijke term voor is. Om mij heen hebben veel mensen van mijn leeftijd nog tenminste een paar kerngezonde grootouders. Soms kijk ik daar met een jaloers oog naar. Elke week even langs en zo’n aai over je bol krijgen. Het perfecte plaatje en misschien ook wel een illusie. Dat wij dit niet hadden ligt niet aan jou. Ook niet aan mij; het was er gewoon simpelweg niet. Niet met jou, maar ook niet met mijn andere opa en oma’s.

Toch, als ik erover nadenk, was jij de meest geschikte kandidaat geweest voor deze rol. Mijn andere opa overleed toen ik zeven was en eerlijk gezegd, snapte ik dat niet zo goed. Zijn vrouw, mijn oma, moest ik delen met vijf andere kleinkinderen. Die vijf kleinkinderen woonden allemaal bij haar om de hoek en gingen elke week bij haar bezoek. Ik woonde 150 kilometer verderop. De oma-kleinkind relatie waar ik graag over fantaseerde, hadden zij wel met mijn oma. De afstand was het breekpunt. In 2012, ik was 13 á 14 jaar, kreeg jij Alzheimer en dat heeft denk ik ons de kop gekost. Als je die ziekte niet had gekregen, hadden wij misschien wel de kans gehad om elkaar echt te leren kenen. Van mijn opa’s en oma’s staat jouw ziektebeeld en dood mij het meest bij. Niet omdat het zo tragisch was, maar omdat ik je het best heb leren kennen toen jij ziek werd.

Van alle opa’s en oma’s heb ik de meeste tijd met jou doorgebracht. Ik was mij daar heel bewust van. Jij niet. Soms was ik je kleindochter dan gingen je ogen altijd fonkelen. Die fonkel bevestigde dat ik vandaag mezelf was. Op slechte dagen was ik niemand, op andere dagen was ik je Amerikaanse nichtje en voerden we een gesprek in het Engels. Althans, jouw steenkolenengels. Ook dacht je soms dat ik jouw dochter was en sprak je me aan met de naam van mijn moeder. Alle twee vond ik niet erg. Zolang ik maar niet niemand werd. Toen mijn moeder vertelde wat er met jou aan de hand was na een mislukte vijf december, je kon de drukte niet aan en raakte volledig in de war, vroeg ik aan mijn moeder wat je zou zeggen als je me niet meer zou herkennen. ‘Dan vraagt hij vast wie dat meisje is met die lange donkere haren en die grote ogen.’ De twaalfjarige ik was tevreden met dit antwoord. In werkelijkheid heb je dit nooit gevraagd, hoe graag mijn fantasie dat ook zou willen.

De laatste tijd ben ik erg op zoek naar overeenkomsten tussen mijn familieleden uit vorige generaties en mijzelf. Ik heb bruin haar, bruine ogen en alles behalve een Nederlands uiterlijk. Inmiddels ben ik er achter dat ik voorouders uit Pruisen heb aan de kant van mijn vader. Aan jouw kant heb ik weinig overeenkomsten wat betreft het uiterlijk. Ik was tevreden met de innerlijke kenmerken. Ik heb jouw creativiteit en jouw plezier om op het podium te staan. Voor andere vergelijkingen ken ik je helaas te slecht. De zomer na je dood is er iets bijzonders gebeurd. Dat het bijzonder was besefte ik eigenlijk pas later. In de zomer van 2015 kwam ik onder de sproeten te zitten. Op mijn wangen, mijn neus en zelfs mijn voorhoofd was bespikkeld. Dit had ik niet door totdat een vakantieliefde ze begon te tellen. ‘je hebt er 103’, zei hij lachend op zonnige middag aan het zwembad. ‘103?’, vroeg ik terug. ‘Ja, 103 sproetjes’. Die avond zag ik het ook in de spiegel en niet alleen de sproetjes maar ook mijn haar was roder. Niet zo rood als jouw haar was, maar er was zeker een gloed. Ik had jouw sproetjes gekregen en niemand anders. Mijn broer heeft ze niet, mijn neefje is jouw evenbeeld, maar heeft niet zoveel sproetjes als ik heb en hetzelfde geldt voor mijn nichtje. Het feit dat de sproetjes tevoorschijn kwamen na jouw dood is nog steeds een groot mysterie, maar die sproetjes neemt niemand mij meer af. Ik draag ze vol trots, net als jij dat deed. Beloofd!

Negentien jaar loop ik rond op deze aardbol en pak hem beet een jaar geleden is mijn moeder wees geworden. Mij vader was dit al een tijd. Dat mijn ouders alle twee wees zijn, betekent voor mij dat ik op mijn 18e opa- en omaloos ben geworden. Gek dat daar geen duidelijke term voor is. Om mij heen hebben veel mensen van mijn leeftijd nog tenminste een paar kerngezonde grootouders. Soms kijk ik daar met een jaloers oog naar. Elke week even langs en zo’n aai over je bol krijgen. Het perfecte plaatje en misschien ook wel een illusie. Dat wij dit niet hadden ligt niet aan jou. Ook niet aan mij; het was er gewoon simpelweg niet. Niet met jou, maar ook niet met mijn andere opa en oma’s.

Toch, als ik erover nadenk, was jij de meest geschikte kandidaat geweest voor deze rol. Mijn andere opa overleed toen ik zeven was en eerlijk gezegd, snapte ik dat niet zo goed. Zijn vrouw, mijn oma, moest ik delen met vijf andere kleinkinderen. Die vijf kleinkinderen woonden allemaal bij haar om de hoek en gingen elke week bij haar bezoek. Ik woonde 150 kilometer verderop. De oma-kleinkind relatie waar ik graag over fantaseerde, hadden zij wel met mijn oma. De afstand was het breekpunt. In 2012, ik was 13 á 14 jaar, kreeg jij Alzheimer en dat heeft denk ik ons de kop gekost. Als je die ziekte niet had gekregen, hadden wij misschien wel de kans gehad om elkaar echt te leren kenen. Van mijn opa’s en oma’s staat jouw ziektebeeld en dood mij het meest bij. Niet omdat het zo tragisch was, maar omdat ik je het best heb leren kennen toen jij ziek werd.

Van alle opa’s en oma’s heb ik de meeste tijd met jou doorgebracht. Ik was mij daar heel bewust van. Jij niet. Soms was ik je kleindochter dan gingen je ogen altijd fonkelen. Die fonkel bevestigde dat ik vandaag mezelf was. Op slechte dagen was ik niemand, op andere dagen was ik je Amerikaanse nichtje en voerden we een gesprek in het Engels. Althans, jouw steenkolenengels. Ook dacht je soms dat ik jouw dochter was en sprak je me aan met de naam van mijn moeder. Alle twee vond ik niet erg. Zolang ik maar niet niemand werd. Toen mijn moeder vertelde wat er met jou aan de hand was na een mislukte vijf december, je kon de drukte niet aan en raakte volledig in de war, vroeg ik aan mijn moeder wat je zou zeggen als je me niet meer zou herkennen. ‘Dan vraagt hij vast wie dat meisje is met die lange donkere haren en die grote ogen.’ De twaalfjarige ik was tevreden met dit antwoord. In werkelijkheid heb je dit nooit gevraagd, hoe graag mijn fantasie dat ook zou willen.

De laatste tijd ben ik erg op zoek naar overeenkomsten tussen mijn familieleden uit vorige generaties en mijzelf. Ik heb bruin haar, bruine ogen en alles behalve een Nederlands uiterlijk. Inmiddels ben ik er achter dat ik voorouders uit Pruisen heb aan de kant van mijn vader. Aan jouw kant heb ik weinig overeenkomsten wat betreft het uiterlijk. Ik was tevreden met de innerlijke kenmerken. Ik heb jouw creativiteit en jouw plezier om op het podium te staan. Voor andere vergelijkingen ken ik je helaas te slecht. De zomer na je dood is er iets bijzonders gebeurd. Dat het bijzonder was besefte ik eigenlijk pas later. In de zomer van 2015 kwam ik onder de sproeten te zitten. Op mijn wangen, mijn neus en zelfs mijn voorhoofd was bespikkeld. Dit had ik niet door totdat een vakantieliefde ze begon te tellen. ‘je hebt er 103’, zei hij lachend op zonnige middag aan het zwembad. ‘103?’, vroeg ik terug. ‘Ja, 103 sproetjes’. Die avond zag ik het ook in de spiegel en niet alleen de sproetjes maar ook mijn haar was roder. Niet zo rood als jouw haar was, maar er was zeker een gloed. Ik had jouw sproetjes gekregen en niemand anders. Mijn broer heeft ze niet, mijn neefje is jouw evenbeeld, maar heeft niet zoveel sproetjes als ik heb en hetzelfde geldt voor mijn nichtje. Het feit dat de sproetjes tevoorschijn kwamen na jouw dood is nog steeds een groot mysterie, maar die sproetjes neemt niemand mij meer af. Ik draag ze vol trots, net als jij dat deed. Beloofd!

Advertisements

Comments

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s